De afgelopen maanden zijn voor actrice Loes Haverkort ingrijpend veranderd. Waar het leven eerder in het teken stond van haar carrière, gezin en dagelijkse routines, is er nu een andere realiteit ontstaan.
Tijdens haar gesprek met Özcan Akyol in het BNNVARA-programma De Geknipte Gast kwam zaterdag naar voren dat Haverkort sinds kort op een andere manier naar het leven kijkt. De reden daarvoor is ingrijpend, maar ook confronterend voor haarzelf en haar omgeving.
Het besef dat het leven kwetsbaar is, kwam voor Loes niet geleidelijk, maar werd plotseling tastbaar. Ze sprak openhartig over de moeilijkheden die gepaard gaan met de gedachten aan sterfelijkheid. “Ik wil helemaal niet nadenken over de dood”, vertelde ze.
Toch werd ze, door onverwachte medische gebeurtenissen, geconfronteerd met vragen waar ze zich liever nog verre van had gehouden. Die worsteling om te accepteren dat niet alles maakbaar is, treft haar diep.
Pas enkele maanden geleden ontdekten artsen een laaggradige tumor in de rechterhersenhelft van Haverkort. Deze diagnose bracht de dood dichterbij dan ze ooit had ervaren.
Hoewel het volgens de artsen niet de verwachting is dat het leven elk moment kan eindigen, heeft de aanwezigheid van de tumor haar geconfronteerd met onzekerheden waar ze niet eerder bij stil had gestaan. “Ik moet dealen met: ik weet niet hoe lang ik nog heb”, aldus Loes.
Ondanks dat de directe prognose niet levensbedreigend is, blijft de angst en onzekerheid over haar toekomst op de achtergrond aanwezig. “Het is de hele tijd een soort onrealistische angst, misschien wel voor de dood. Dat ik echt niet dood wil. Ik ben nog lang niet klaar.”
Verwerken en accepteren
De actrice, die inmiddels 45 jaar oud is, probeert te accepteren dat het mogelijk is dat zij “wat eerder” zal overlijden dan gehoopt. “Ik moet nu ineens nadenken over de dood. En daar ben ik een beetje boos over.
Ik wil helemaal niet nadenken over de dood. Ik wil over twintig, dertig jaar gewoon nog leven.” Deze boosheid richt zich niet alleen op de situatie, maar ook op het idee dat zij ongevraagd wordt geconfronteerd met haar eigen eindigheid.
Hoewel het nadenken over de dood haar boos en verdrietig maakt, is er ook ruimte voor andere gevoelens. Haverkort benoemt dat er naast de angst ook hoop en levenslust zijn. “Tegelijkertijd ben ik ook hoopvol en eager”, zo zegt ze.
“Ik voel dat er ook heel erg een wezen in mij zit dat gewoon zo graag wil genieten van alles, dat alles uit het leven wil halen. Zodat ze, als ze sterft, kan denken: ze heeft een mooi leven gehad.”
Dit duale gevoel – enerzijds de moeilijk te bevatten angst en anderzijds het verlangen om intens te leven – is kenmerkend voor haar huidige levensfase.
Een ingrijpende operatie
Na de diagnose volgde een operatie waarbij het grootste deel van de tumor is verwijderd. Inmiddels is Loes Haverkort volop bezig met haar herstel. Deze periode van revalideren brengt veranderingen met zich mee. De ervaring van de operatie en alles wat daarbij kwam kijken, markeert voor haar een duidelijke scheidslijn.
“Er is wel echt een voor de operatie en na de operatie. Ik voel me meer mezelf, grappig genoeg”, legt ze uit. Het proces van herstel is intensief, maar biedt haar ook een kans om bewuster te leven en te genieten van de kleine dingen.
Voor Haverkort is het belangrijk om iets positiefs te halen uit alles wat er is gebeurd, en ze probeert de veranderingen te omarmen. Sinds de operatie is haar kijk op het leven veranderd en voelt ze zich op een bepaalde manier zelfs meer verbonden met wie ze werkelijk is.
Deze nieuwe fase brengt niet alleen onzekerheid met zich mee, maar ook ruimte voor groei en zelfreflectie.
Nieuwe blik op het leven
Naast haar persoonlijke strijd blijft Loes actief in haar werk. Sinds september is ze te zien in de Netflix-serie De Eetclub. Ondanks haar medische situatie weet ze haar professionele leven voort te zetten. De combinatie van haar herstel en haar werkzaamheden zorgen ervoor dat ze het leven intenser beleeft dan voorheen.
Ze geeft aan dat ze nu bewuster geniet van de tijd met haar kinderen en probeert zoveel mogelijk te halen uit de dagelijkse momenten.
De impact van haar hersenoperatie heeft niet alleen geleid tot een andere manier van omgaan met angsten en onzekerheden, maar ook tot een groter besef van wat er echt toe doet. Ze spreekt uit dat ze het leven nu anders waardeert en ernaar streeft om het beste uit elke dag te halen.
De ervaring van het ziek zijn en het ondergaan van een ingrijpende operatie hebben haar laten zien dat het leven kwetsbaar is, maar ook vol mogelijkheden om te genieten en te groeien.
Reflectie en toekomst
Waar Haverkort aanvankelijk vooral worstelde met het idee dat ze mogelijk eerder zal sterven, probeert ze nu de focus te leggen op hoop en veerkracht. Ze benoemt dat ze het belangrijk vindt om haar leven zo in te richten dat ze, wanneer het moment daar is, kan terugkijken op een mooi en betekenisvol bestaan.
Dat verlangen om te genieten en het beste uit het leven te halen, staat voor haar centraal in deze nieuwe fase.
Haar openhartige verhaal laat zien hoe zij omgaat met de emoties en gedachten die een ernstige diagnose teweegbrengen. De combinatie van verdriet, boosheid, hoop en dankbaarheid tekenen haar huidige levenshouding.
Daarmee biedt Loes Haverkort een eerlijk inkijkje in haar persoonlijke worsteling, maar ook in haar kracht om het leven te blijven omarmen – ondanks alles wat er op haar pad is gekomen.
