Het is nog maar net stilgevallen na het nieuws over het overlijden van Ben Saunders, of er duikt alweer iets op dat voor nieuwe gesprekken zorgt. Dit keer draait het niet om een interview of statement, maar om muziek. En juist dát raakt bij veel mensen een gevoelige snaar.
Ben liet een grote indruk achter op fans en collega’s, en binnen zijn eigen kring wordt het verlies minstens zo intens gevoeld. In die emotionele nasleep is zijn broer Dean Saunders vrijwel direct de studio ingedoken voor een muzikale ode. Niet iedereen vindt dat een goed idee.
Een onverwachte keuze in een rauwe periode
Terwijl familie, vrienden en fans nog proberen te bevatten wat er is gebeurd, kwam naar buiten dat Dean Saunders kort na het overlijden van Ben een nummer heeft opgenomen. Hij deed dat samen met volkszanger Frank van Etten, iemand die al langer betrokken is bij de familie.
Die timing maakt het meteen beladen. Juist omdat er rond het afscheid van Ben al onrust zou spelen, wordt elke beslissing onder een vergrootglas gelegd. Een muzikaal eerbetoon klinkt mooi, maar het moment waarop dat gebeurt blijkt voor velen minstens zo belangrijk.
Een lied met een persoonlijke geschiedenis
Volgens Frank van Etten is het idee voor de opname niet pas ontstaan na Bens overlijden. In Shownieuws vertelde hij dat hij ongeveer een half jaar eerder al bezig was met het nummer, en dat Dean later vroeg om het samen te doen.
Daar kwam na het overlijden van Ben een extra laag bij. Het zou namelijk één van Bens favoriete nummers zijn geweest. Daardoor veranderde een gepland project ineens in iets anders: een directe uitlaatklep voor verdriet én een poging om Ben via muziek dichtbij te houden.
Waarom juist deze Michael Bolton-cover?
Het gaat om How Am I Supposed to Live Without You, bekend van Michael Bolton. Een nummer dat draait om verlies en het idee dat het leven plots anders voelt wanneer iemand wegvalt. Voor Dean lijkt de tekst pijnlijk goed te passen bij wat hij nu doormaakt.
In de opname zingt Dean onder meer over ongeloof na slecht nieuws. Voor buitenstaanders klinkt dat al snel als “te snel naar buiten brengen”, maar voor iemand die midden in rouw zit, kan het ook simpelweg een manier zijn om niet te verdrinken in emoties.
De rol van Frank van Etten en zijn positie
Frank van Etten zegt dat meewerken voor hem geen moeilijke beslissing was. Hij kent Dean en diens familie al langer en omschrijft de band als warm. Toen Dean vroeg om samen het nummer op te nemen, voelde dat volgens Frank als iets wat je dan gewoon doet.
Opvallend is dat Frank erbij zegt dat hij nauwelijks contact heeft met Janita Engels, de verloofde van Ben. Hij wenst haar sterkte, maar benadrukt tegelijk dat het verzoek bij hem vanuit de familie kwam. Daarmee kiest hij in dit verhaal duidelijk positie.
Spanningen rond het afscheid van Ben
Juist dat ligt gevoelig, omdat er berichten rondgaan dat de familie en Janita niet op één lijn zitten over de invulling van het afscheid. Wat normaal een privékwestie is, speelt nu deels in het openbaar, met alle meningen en emoties die daarbij horen.
Frank begrijpt dat Janita mogelijk liever even geen nieuwe muziek rondom Ben hoort. Toch wijst hij erop dat ook ouders, broers en naasten een dierbare zijn kwijtgeraakt. Iedereen rouwt anders, en Dean lijkt zijn weg vooral in muziek te zoeken.
Verdient iemand hier geld aan?
Naast het timing-debat kwam ook een andere vraag op tafel: wordt er aan dit nummer verdiend? Frank van Etten vindt die gedachte onterecht en wijst erop dat streamingopbrengsten tegenwoordig vaak tegenvallen, zeker bij een los nummer zonder enorme campagne eromheen.
Mocht er toch geld binnenkomen, dan ziet hij een simpele mogelijkheid: laat de opbrengst naar een goed doel gaan. Hij suggereert dat Dean daar best voor open zou staan. Daarmee wil Frank vooral het beeld bestrijden dat iemand zou profiteren van het overlijden.
Harde kritiek op tv: ‘veel te snel’
Toch is niet iedereen gerustgesteld door die uitleg. Story-hoofdredacteur Guido den Aantrekker liet bij Shownieuws duidelijk merken dat hij moeite heeft met de snelheid waarmee dit project naar buiten komt. Niet het idee, maar vooral de timing zit hem dwars.
Guido gebruikte stevige woorden en noemde het zelfs ‘lijkenpikkerij’ en een vergaande vorm van narcisme. Tegelijk erkende hij dat iedereen rouw anders beleeft. Alleen vindt hij dat er een verschil is tussen privé verwerken en direct openbaar content maken.
Volgens Guido: eerst rust, dan pas een ode
Guido wijst erop dat er vrijwel meteen beelden waren van een studiobezoek, terwijl het verlies nog maar net bekend was. In zijn ogen had Dean ook weken of maanden later een eerbetoon kunnen brengen, zonder dat de waarde ervan minder zou zijn.
Daar speelt bovendien mee dat de uitvaart op dat moment nog niet had plaatsgevonden. Volgens Guido zou het persoonlijke afscheid voorop moeten staan. Fans en nabestaanden hebben tijd nodig, en die ruimte raakt volgens hem nu ondergesneeuwd door de haast.
Muziek als rouwverwerking, maar onder een vergrootglas
Voor Dean lijkt de studio juist een plek te zijn waar emoties eruit mogen. Sommige mensen zoeken stilte, anderen zoeken woorden, en muzikanten zoeken vaak klanken. Het lastige is alleen: bij een bekende familie wordt zoiets meteen onderwerp van publiek debat.
Of en wanneer het nummer officieel verschijnt, is nog afwachten. Eén ding is duidelijk: wat voor Dean bedoeld is als liefdevol eerbetoon, wordt door anderen gezien als ongepast snel. Wat vind jij: te vroeg, of juist begrijpelijk? Laat het weten via onze social media.
Bron: infovandaag.nl
