De ochtend begon als elke andere in het huis van Carola Smit, voormalig zangeres van BZN, en haar echtgenoot Herman Sier. Wat een gewone dag leek te worden, veranderde onverwacht in een periode vol onzekerheid en spanning.
Een gebeurtenis binnen het gezin zette alles op zijn kop en bracht oude herinneringen naar boven.
Carola, die inmiddels 63 jaar is, heeft zelf een verleden met ernstige gezondheidsproblemen. Op jonge leeftijd werd haar leven al eens ingrijpend veranderd door een herseninfarct. De impact daarvan liet diepe sporen na, waardoor angst en bezorgdheid altijd op de loer lagen wanneer het om gezondheid ging.
Juist daarom schrok zij extra toen zij merkte dat er iets niet in orde was met haar partner Herman, die 73 jaar oud is en vroeger als stedenbouwkundige werkte.
Plotselinge noodsituatie in huis
Het was op een dag dat Herman zich plotseling vreemd begon te gedragen en moeite kreeg met praten. Voor Carola was dit een alarmerend signaal. Gezien haar eigen ervaringen met een herseninfarct, herkende zij direct de ernst van de situatie.
Zonder te aarzelen greep zij naar de telefoon om de hulpdiensten te alarmeren, waarna Herman met spoed werd overgebracht naar het ziekenhuis. De onzekerheid was groot, want niemand wist op dat moment wat er precies met hem aan de hand was.
Diagnose en behandeling
In het ziekenhuis volgden meerdere dagen van onderzoeken en wachten op duidelijkheid. De spanning hield aan totdat de artsen uiteindelijk met een diagnose kwamen: Herman bleek te lijden aan herpes encefalitis, een zeldzame en gevaarlijke vorm van hersenontsteking die wordt veroorzaakt door het herpesvirus.
Deze aandoening kan ernstige ontstekingen veroorzaken in het hersenweefsel. “Het is een gevaarlijk virus dat gelukkig met medicijnen kon worden teruggedrongen, maar het heeft wel wat hersenweefsel beschadigd,” vertelde Herman later in een interview met Margriet, ruim anderhalf jaar na het incident.
De ziekenhuisopname duurde meer dan vijf weken. In deze periode was het onzeker of Herman volledig zou herstellen. De onzekerheid drukte zwaar op het gezin, dat ineens in een compleet nieuwe realiteit terechtkwam.
Thuiskomst en aanpassing
Nadat Herman uit het ziekenhuis werd ontslagen, keerde hij terug naar huis. Maar het leven bleek allesbehalve hetzelfde als voorheen. “Ik moest iedereen en met name Carola opnieuw leren kennen,” blikt hij terug. De thuissituatie was veranderd, en ook hun jongste dochter woonde nog thuis.
Herman werd geconfronteerd met de uitdaging om zijn plek binnen het gezin opnieuw te vinden. “Ik kon niet terugvallen op mijn oude rol of op routine, want die waren er niet meer,” aldus Herman.
Omgaan met geheugenverlies
De gevolgen van de hersenontsteking waren verstrekkend. Herman merkte dat zijn geheugen hem in de steek liet. Ongeveer de helft van wat hij dagelijks meemaakte, verdween uit zijn geheugen. De artsen gaven aan dat dit geheugenverlies waarschijnlijk blijvend zou zijn.
“Rationeel zie ik de noodzaak daarvan in, maar emotioneel kan ik de hoop dat ik ooit nog de oude word moeilijk loslaten,” vertelde Herman openhartig over zijn situatie.
Hij probeerde zijn geheugen te trainen, maar de resultaten hiervan bleven beperkt. Om toch controle over zijn dagen te houden, begon hij met het bijhouden van een dagboek. “Ik noteer wat ik doe, zodat ik het terug kan lezen.”
Ook eenvoudige handelingen, zoals het versturen van e-mails voor vrijwilligerswerk, legt hij vast. Op die manier voorkomt hij dat hij per ongeluk dezelfde taak twee keer uitvoert. “Die gaten in mijn geheugen zijn een beproeving. Voor mij, maar natuurlijk ook voor Carola.”
Nieuwe routines en vrijwilligerswerk
Ondanks de beperkingen probeert Herman zo actief mogelijk te blijven. Hij zet zich in als vrijwilliger bij twee verschillende stichtingen, waar hij uiteenlopende taken vervult. Bij de ene organisatie is hij penningmeester, bij de andere houdt hij zich bezig met fondsenwerving.
Daarnaast kookt hij wekelijks in een bejaardentehuis. Deze activiteiten geven structuur aan zijn dagen, al vergt het veel energie om alles bij te houden en niet te vergeten wat hij heeft gedaan.
Steun en veerkracht binnen het gezin
De situatie vraagt veel van zowel Herman als Carola. Toch laten zij zich niet uit het veld slaan. Ze ondersteunen elkaar zonder voorbehoud en richten zich op wat de toekomst nog te bieden heeft. Hoe zwaar het soms ook is, samen blijven ze vooruitkijken en proberen ze te genieten van het leven.
Activiteiten als fietsen, scrabbelen, sporten en vooral samen plezier maken, zijn nog altijd belangrijk. “Het is bij ons een hoge uitzondering als er een dag niet gelachen wordt,” zegt het echtpaar hoopvol.
Hun gezamenlijke kracht en humor blijken van groot belang in het omgaan met de beperkingen die de ziekte met zich meebrengt. Ondanks de uitdagingen zoeken ze voortdurend naar manieren om hun geluk vast te houden.
Leven in het nu en blijven dromen
Hoewel het leven van Herman en Carola door alles onherroepelijk is veranderd, weten ze hun draai te vinden binnen de nieuwe situatie. Ze leren omgaan met de beperkingen en blijven dromen over wat de toekomst nog kan brengen.
Samen maken ze plannen en zoeken ze de lichtpuntjes op, hoe klein die soms ook zijn. De hoop op verdere vooruitgang blijft, ook al moeten verwachtingen soms worden bijgesteld.
Het verhaal van Herman en Carola laat zien hoe ingrijpend hersenletsel kan zijn, niet alleen voor de patiënt maar ook voor de mensen om hem heen. Toch overheerst bij hen de wil om samen verder te gaan, waarbij humor, doorzettingsvermogen en liefde als bindende krachten dienen.
