Lennie schokte zowel medekandidaten als kijkers toen ze onverwacht haar koffers pakte in het Big Brother-huis. Haar plotselinge vertrek riep veel vragen op: wat speelde er achter de schermen? Pas in een openhartig interview met Het Nieuwsblad onthulde Lennie de ware reden. Ze worstelde al lange tijd met een eetstoornis en besloot, met veel moed, eindelijk open kaart te spelen.
In het interview legt Lennie uit dat haar vertrek voortkwam uit een innerlijke strijd die ze te lang verzweeg. Niet een conflict met medekandidaten of de druk van de camera’s, maar een gevecht met zichzelf. “Ik ben ergens tegenaan gebotst, waarvan ik niet wist dat het zo diep zat,” vertelt ze. De realiteit van de situatie overviel haar compleet. Wat begon als een stille worsteling werd uiteindelijk ondraaglijk in de afgesloten leefomgeving van het huis.
Ze benadrukt dat ze al jaren kampt met eetproblemen, maar nooit had ingeschat hoe heftig de impact daarvan op haar zou zijn in een gecontroleerde omgeving als Big Brother. Door het ontbreken van ontsnappingsroutes of afleiding, kwam alles harder binnen dan ooit tevoren. De emoties stapelden zich op, en uiteindelijk kon ze het niet langer voor zichzelf houden.
Eetstoornis als overlevingsmechanisme
Lennie legt uit dat haar eetstoornis niet alleen een gezondheidsprobleem is, maar ook een manier om met gevoelens en situaties om te gaan. Emotionele pijn, stress en onzekerheid uitten zich bij haar in eetbuien. “Te vaak was het mijn manier om met gevoelens en situaties om te gaan. Een erg moeilijke dag of emoties die hoog oplopen, dan ga ik naar de nachtwinkel om een zak M&M’s. En als die op is, nog een zak. En in het slechtste geval nog een,” vertelt ze openhartig.
Dit gedrag werd een patroon. Iets dat haar meer controleerde dan ze zelf doorhad. Wat voor anderen een onschuldig tussendoortje lijkt, was voor Lennie een manier om de controle te behouden over haar binnenwereld. In een wereld waarin emoties niet altijd een plek krijgen, vond zij haar houvast in iets tastbaars: eten.
Big Brother-huis als katalysator
De setting van het Big Brother-huis bleek uiteindelijk funest voor haar evenwicht. De overvloed aan eten — M&M’s, popcorn, kippenvleugels — confronteerde haar met haar grootste zwakte. “Ik ben daar compleet op beginnen flippen,” vertelt ze. De constante aanwezigheid van eten en het gebrek aan privacy maakten het moeilijk om haar gewoontes te negeren of te beheersen.
In een bijzonder emotioneel moment, temidden van haar medekandidaten, brak ze. Voor het eerst sprak ze de woorden uit: ze leed aan boulimie. Die bekentenis was voor haar een keerpunt. Niet langer kon ze de schijn ophouden. De veiligheid van de groep maakte het mogelijk haar waarheid te delen, maar ook pijnlijk duidelijk dat haar plek op dat moment niet in het huis lag.
Noodzakelijke beslissing
Aanvankelijk wilde Lennie het programma niet verlaten. Ze probeerde zichzelf ervan te overtuigen dat ze sterk genoeg was om te blijven. Maar tijdens een gesprek met de psycholoog van het programma, in aanwezigheid van twee mensen van de productie, werd duidelijk dat het anders moest. “Ik was klaar om te zeggen dat ik oké was, maar zij trokken de stekker eruit. Dat was de enige juiste beslissing die toen genomen kon worden. Ik zag hoe bezorgd ze waren, dus ik ging meteen akkoord,” zegt Lennie.
De beslissing viel haar zwaar. Het voelde als opgeven, maar ze begreep ook dat het op lange termijn haar gezondheid zou redden. Ze verliet het huis niet alleen om zichzelf te beschermen, maar ook om verantwoordelijkheid te nemen voor haar herstel. Het programma gaf haar de ruimte om te reflecteren, en die kans pakte ze met beide handen aan.
Haar verhaal als steun voor anderen
Door open te zijn over haar eetstoornis, hoopt Lennie een taboe te doorbreken. Ze beseft dat veel mensen, net als zij, in stilte worstelen met hun mentale gezondheid. Door haar verhaal te delen, wil ze laten zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar een kracht. Het feit dat ze dit in de schijnwerpers van een realityshow durft te doen, maakt haar verhaal nog krachtiger.
Ze hoopt dat haar eerlijkheid anderen zal inspireren om ook hulp te zoeken als ze vastlopen. Of het nu gaat om eetproblemen, depressie of angst, niemand hoeft die strijd alleen te voeren. Lennie bewijst dat stappen zetten richting herstel beginnen bij durven praten.
