Wie John de Wolf vooral kent als die onverzettelijke verdediger van vroeger, ziet op social media soms een heel andere kant. Geen bravoure, geen grote woorden, maar korte zinnen die juist daardoor extra hard binnenkomen. Deze week plaatste hij zo’n bericht: klein in vorm, groot in gevoel.
Het ging niet over voetbal, niet over De Kuip en ook niet over tactiek of trainingen. Het was een persoonlijk moment dat hij deelde met zijn volgers, waardoor het nieuws in één klap veel mensen bereikte, ook buiten de Feyenoord-bubbel.
Een bericht dat veel losmaakt
Via Instagram liet De Wolf weten dat zijn moeder is overleden. Hij deelde een foto en schreef erbij: “Je bent nu bij papa en voor altijd in mijn hart.” Een zin die niets probeert te verpakken, en juist daarom zo raak is.
In het voetbalwereldje is De Wolf een bekend gezicht: oud-speler, geliefd om zijn directheid en nu assistent-trainer bij Feyenoord. Maar dit soort berichten haalt iemand meteen uit die rol en laat vooral een zoon zien die afscheid neemt.
De situatie speelde al langer
Voor wie hem al wat langer volgt, komt het overlijden niet helemaal uit de lucht vallen. De Wolf sprak de afgelopen jaren vaker over de gezondheid van zijn moeder en over hoe zwaar de periode thuis was, juist omdat het langzaam ging.
Dat maakt het verdriet niet kleiner. Bij langdurige ziekte groeit rouw soms al mee in de tijd, waardoor je steeds opnieuw moet schakelen tussen hoop, berusting en machteloosheid. En toch blijft het moment van afscheid definitief.
Dementie als sluipend afscheid
De moeder van De Wolf kampte geruime tijd met dementie. Dat is zo’n ziekte die niet alleen degene treft die het krijgt, maar ook iedereen eromheen. Je raakt iemand stukje bij beetje kwijt, terwijl die persoon er nog wél is.
Die verwarring maakt het zwaar. Voor buitenstaanders lijkt het soms simpel: je gaat langs, je bent er, punt. Maar wie dementie van dichtbij heeft meegemaakt, weet dat elk bezoek ook een confrontatie kan zijn met verlies.
Het pijnlijke punt van niet meer herkennen
De Wolf vertelde eerder dat zijn moeder op een gegeven moment hem niet meer herkende. Dat moment was voor hem het meest hartverscheurende onderdeel: het wegvallen van contact, van die blik van herkenning die alles zegt zonder woorden.
Het is een klap die moeilijk uit te leggen is aan mensen die het niet hebben meegemaakt. Je staat voor iemand die je liefhebt, maar de verbinding waar je je hele leven op vertrouwt, lijkt ineens verdwenen.
Waarom hij stopte met bezoeken
Eind 2024 maakte De Wolf bekend dat hij een moeilijke beslissing had genomen: hij ging vanaf dat moment niet meer op bezoek bij zijn moeder. Niet omdat hij niet om haar gaf, maar juist omdat het hem emotioneel volledig sloopte.
Hij legde uit dat bezoeken op een bepaald punt meer pijn deden dan troost gaven. Zolang er nog een sprankje contact was, had hij het volgehouden, maar dat gevoel verdween. En toen werd het te zwaar.
Het boek waarin hij zijn verhaal deelde
Over die periode schreef hij het boek Ma, ik ben het, John de Wolf. Daarin beschreef hij zonder omwegen wat dementie in een gezin kan aanrichten, en hoe de werkelijkheid soms schuurt met wat mensen ‘normaal’ vinden.
Hij vertelde bijvoorbeeld dat zijn moeder soms vloekte, iets wat ze vroeger nooit deed. De Wolf nam haar niets kwalijk omdat hij wist: dit is de ziekte. Maar het niet herkend worden, dat bleef moeilijk te dragen.
Oordelen van buitenaf en de realiteit thuis
De Wolf benoemde ook iets wat veel families herkennen: mensen hebben snel een mening over hoe je met een ouder met dementie omgaat. Alsof er een stappenplan bestaat voor rouw, schuldgevoel en zorg, en jij alleen maar ‘juist’ moet handelen.
Hij benadrukte dat er geen perfecte manier is. Wat voor de één troost geeft, kan voor de ander ondraaglijk zijn. Soms is er alleen maar kiezen uit moeilijke opties, en probeer je het beste te doen met wat je aankunt.
Steun uit de voetbalwereld en daarbuiten
Na zijn Instagram-bericht stroomden de reacties binnen. In de voetbalwereld is De Wolf al decennia een vaste waarde, en juist daarom voelen veel mensen zich betrokken. Condoleances, hart onder de riem-berichten en veel “sterkte”.
Het opvallende is dat zijn openheid eerder al iets in beweging zette. Door eerlijk te vertellen over dementie en afscheid, herkennen volgers hun eigen situatie. Dat maakt zo’n persoonlijk bericht ineens ook iets collectiefs: gedeeld verdriet.
Wat dit verhaal zo herkenbaar maakt
Dementie treft in Nederland enorm veel gezinnen. En het gekke is: je leert pas echt begrijpen hoe het voelt als je het van dichtbij meemaakt. Het is rouw in termijnen, met momenten waarop je denkt dat je nog contact hebt.
En dan is het weer weg. De ene dag lijkt iemand er nog, de volgende dag ben je een vreemde. Die emotionele achtbaan verklaart waarom sommige mensen blijven komen, en anderen op een punt moeten stoppen om overeind te blijven.
Een einde aan een lange, zware periode
Met het overlijden van zijn moeder komt er nu een definitief einde aan een periode die al jaren als een langzaam afscheid voelde. Tegelijk kan juist dat definitieve ook anders binnenkomen: het gemis wordt concreet en stil tegelijk.
Voor De Wolf en zijn familie is dit een tijd van rouw en verwerken. Wij wensen hen veel kracht. Wat vind jij van Johns openheid over dementie en rouw? Laat het weten op onze social media en praat mee in de reacties.
Bron: mamasenomas.nl
