Dionne Stax zit in een periode waarin alles tegelijk lijkt te gebeuren: het leven dendert door, terwijl haar hoofd en hart nog ergens anders zijn. Ze probeert haar dagen weer op te bouwen, stap voor stap, maar merkt dat niets meer helemaal hetzelfde voelt. Sinds het overlijden van haar moeder is de vanzelfsprekendheid uit veel momenten verdwenen, ook uit de mooie.
Wie Dionne de afgelopen tijd op televisie zag, zag vooral de professional: rustig, scherp en vertrouwd op haar plek. Achter de schermen is het verhaal ingewikkelder. Rouw is geen knop die je omzet, en al helemaal niet iets dat zich netjes laat plannen tussen draaidagen en afspraken door.
Verdriet dat overal tussendoor komt
In een gesprek met Televizier vertelt Dionne open over hoe het nu met haar gaat. Of eigenlijk: hoe lastig het is om daar één antwoord op te geven. Haar moeder overleed in juni, na een lange periode van ziekte, en sindsdien voelt bijna elke dag anders.
Ze beschrijft dat ze nog zoekende is in haar emoties. Niet omdat ze niet wil voelen, maar omdat rouw zich niet laat sturen. Daarom probeert ze niet te ver vooruit te kijken. Ze bekijkt per dag wat er kan, wat lukt, en wat even niet.
Leven met de dag als houvast
Dionne zegt dat ze heus ziet dat haar leven nog steeds veel mooie kanten heeft. Normaal kan ze daar ook echt blij van worden. Alleen: het komt nu minder binnen. Het verdriet drukt op de achtergrond mee, zelfs op momenten die vroeger licht voelden.
Dat is ook precies hoe rouw vaak werkt: de ene dag draag je het nét iets makkelijker, de volgende dag kan een klein detail alles openhalen. Een geur, een zin, een herinnering. Dionne probeert zichzelf daarin geen deadlines op te leggen, maar ruimte te laten voor hoe het nu is.
Een jubileum op tv, maar privé geen feest
Juist nu breekt er zakelijk gezien een bijzondere periode aan. Van onschatbare waarde viert een jubileumseizoen, iets waar ze normaal gesproken met volle teugen van zou genieten. Het programma heeft een vaste plek gekregen en trekt kijkers met bijzondere voorwerpen en persoonlijke verhalen.
Toch klinkt in haar woorden door dat het dit jaar anders voelt. Het contrast is groot: op de set is er energie en focus, maar daarbuiten is er leegte. Ze kan haar moeder niet meer vertellen hoe een draaidag was, en ook niet meer bellen na een uitzending. Precies die kleine rituelen maken het gemis pijnlijk concreet.
Werk als afleiding, maar niet als oplossing
Na het overlijden van haar moeder ging Dionne relatief snel weer aan het werk. Dat betekent niet dat ze ‘weer de oude’ is, maar werk kan wél tijdelijke ademruimte geven. Tijdens opnames móét je aanwezig zijn: luisteren, schakelen, presenteren. Dat dwingt het hoofd even een andere kant op.
Die afleiding is soms prettig, omdat het structuur geeft en je onder de mensen brengt. Maar het verlies blijft mee reizen, zegt ze eigenlijk tussen de regels door. Een werkdag eindigt, en dan is dat gevoel er weer: de gedachte aan die ene persoon die altijd mee keek, mee leefde, en als eerste belde.
Een band die dieper ging dan ‘moeder en dochter’
Dionne en haar moeder hadden een bijzonder hechte relatie, vooral in de laatste jaren. Haar moeder was niet alleen trots op haar carrière, maar ook echt betrokken. Ze volgde haar programma’s, leefde mee met belangrijke momenten en was een vast anker in de dagelijkse stroom van dingen.
Na uitzendingen kwam er bijna automatisch een telefoontje. Even evalueren, even delen, even horen hoe Dionne het zelf had beleefd. Dat soort contact lijkt klein als het er nog is, maar wordt gigantisch als het wegvalt. Het gemis zit dan niet alleen in grote gebeurtenissen, maar juist in alledaagse vanzelfsprekendheden.
Het onwerkelijke gevoel blijft hangen
Dionne noemt het verlies nog steeds onwerkelijk. Soms voelt het alsof haar moeder ieder moment kan binnenlopen. Dat is herkenbaar voor veel mensen die iemand verliezen: je verstand weet het, maar je gevoel loopt achter. Het duurt vaak lang voordat het echt ‘landt’.
Bij zo’n diep verlies kunnen herinneringen onverwacht hard binnenkomen. Een stem in je hoofd, een beeld van een eerdere dag, een plek waar je samen was. Dionne spreekt met veel liefde over haar moeder en noemt haar een geweldige moeder. Juist daardoor is de leegte zo groot.
Een lange ziekte, en dan tóch die stilte
Dat haar moeder al langer ziek was, maakt het afscheid niet automatisch makkelijker. Lange ziekteperiodes brengen een eigen soort spanning: hoop en vrees lopen door elkaar, en het leven staat voortdurend in een soort wachtstand. Je leert omgaan met zorg en onzekerheid, maar het einde blijft een klap.
Na het overlijden verandert alles opnieuw. De drukte van verzorgen, regelen en afscheid nemen valt weg, en dan komt er ruimte. Soms is dat precies het moment waarop verdriet pas echt binnenkomt: wanneer het stiller wordt en je merkt wat er definitief verdwenen is.=
Voorzichtig verder, zonder haast
Wat Dionne vooral uitstraalt, is dat ze zichzelf probeert toe te staan om het op haar eigen tempo te doen. Geen grote plannen, geen harde doelen. Gewoon kijken wat er vandaag lukt. Dat klinkt simpel, maar het is vaak het lastigste wat er is: niet vechten tegen gevoelens, maar ermee leren leven.
Het jubileumseizoen van haar programma is professioneel een mijlpaal, maar privé een nieuw hoofdstuk zonder haar moeder aan de andere kant van de lijn. Hoe ze die twee werelden in balans houdt, zal tijd kosten. Wil jij Dionne een hart onder de riem steken? Laat dan vooral een reactie achter op onze sociale media.
Bron: infovandaag.nl
