Het begon niet met een toevallige ontmoeting of een ruzie die uit de hand liep, maar met een plan. Een jongen uit Leeds stapte op de trein naar Londen en hield daarbij één doel voor ogen: iemand opzoeken die hij al maanden als een vijand zag.
Wat er daarna gebeurde speelde zich af in het openbaar, op straat en onder het oog van camera’s. En hoewel de rechtszaak inmiddels achter de rug is, blijft de vraag hangen hoe een persoonlijke overtuiging kon uitmonden in zo’n noodlottige, gewelddadige afloop.
De zaak in het kort
De 18-jarige Sulaiman Tajzai, een Afghaanse asielzoeker uit Leeds, heeft bij de rechtbank toegegeven dat hij de 26-jarige Farmanullah Sherzad heeft gedood. Het slachtoffer werkte in een winkel en woonde in Londen.
De steekpartij gebeurde op 27 maart, buiten de woning van Sherzad in Westminster. Tajzai reisde daarvoor ruim 150 mijl vanuit Leeds. De rechter noemde het een gerichte jacht, waarbij het slachtoffer als het ware werd opgejaagd.
Vonnis: levenslang met minimum van 25 jaar
Vrijdag legde rechter Angela Rafferty KC bij de Old Bailey een levenslange gevangenisstraf op, met een minimum van 25 jaar. Dat betekent dat Tajzai pas daarna kán vragen om vrijlating, maar dat is niet automatisch.
Naast moord werd hij ook veroordeeld voor het bezit van een mes. Volgens de rechter was er sprake van een extreem gewelddadige aanval: Sherzad werd minstens tien keer gestoken, op een plek waar omstanders het konden zien.
Een persoonlijke verdenking als brandstof
Centraal in de zaak stond een ‘persoonlijke wrok’. Tajzai geloofde dat Sherzad banden had met de Taliban en dat hij achter de vrouw van zijn neef aan zat met seksuele bedoelingen. In de rechtbank werd duidelijk dat die overtuiging niet op feiten rustte.
LEES OOK:AOW’ers lopen massaal geld mis en krijgen mogelijk geld terug
Het dossier schetst hoe dat idee zich vastbeet in zijn hoofd, met steeds grotere gevolgen. De rechter stelde dat Tajzai Sherzad “als prooi” had gevolgd en opgewacht, alsof het een missie was in plaats van een impuls.
Familiegeschiedenis en trauma
In de rechtszaal kwam ook Tajzai’s achtergrond aan bod. Er werd verteld dat zijn vader eerder door de Taliban zou zijn ontvoerd en vermoedelijk vermoord. Dat verleden hing als een donkere schaduw over zijn beleving van dreiging en gevaar.
Zijn advocaat, Frida Hussain KC, verklaarde dat Tajzai kampte met posttraumatische stress. Door geweld in zijn dorp en verlies in de familie zou hij langdurig getekend zijn. Het is context, maar geen excuus, benadrukte de rechtbank impliciet met het vonnis.
Wie was Farmanullah Sherzad?
In slachtofferverklaringen schetste de familie van Sherzad een heel ander beeld dan het vijandbeeld dat de dader had. Ze omschreven hem als vriendelijk, beleefd en respectvol, iemand die goed in de omgang was en tolerant bleef.
Ook werd gesproken over zijn liefde voor cricket. Hij werd gezien als een sterke fast bowler en als iemand die hard werkte, vaak zes of zeven dagen per week. Voor zijn naasten is het verlies niet alleen verdrietig, maar ook onbegrijpelijk.
Het eerdere incident in Leeds
De spanningen hadden al eerder een uitlaatklep gezocht. In oktober, maanden voor de moord, werd de politie ingeschakeld bij het huis van Tajzai’s neef en diens vrouw in Leeds. Daar troffen agenten Sherzad aan op de vloer, met zijn polsen vastgebonden.
Sherzad werd aangehouden op verdenking van stalking en huisvredebreuk met intentie om een zedendelict te plegen. Later zei hij tegen de politie dat hij een relatie had met de vrouw en dat zij hem via Snapchat had uitgenodigd om langs te komen.
‘Geen verdere actie’ en oplopende woede
Na zijn vrijlating bleef de familie van de neef contact zoeken met de politie. Uiteindelijk kregen zij te horen dat er ‘geen verdere actie’ zou volgen tegen Sherzad. Volgens de rechtbank was dat moment belangrijk in de escalatie.
In maart, toen Tajzai 18 was, werd de woede definitief omgezet in actie. Niet met een nieuwe melding of een gesprek, maar met een reis naar Londen en een geplande confrontatie bij de woonplek van Sherzad.
Voorbereiding: verkennen en wachten
De aanklager, Lisa Wilding KC, vertelde dat Tajzai in januari al naar Londen reisde om de omgeving te verkennen. Hij keek rond bij de buurt van de winkel waar Sherzad werkte en bracht diens woonadres in kaart.
Op de dag van de aanval nam hij een keukenmes mee en stapte opnieuw op de trein vanuit Leeds. Camerabeelden lieten hem zien bij King’s Cross, met een medisch mondmasker, opvallende jas en donkere handschoenen.
LEES OOK:Kinderbijslag gaat per 1 oktober flink omhoog: dit zijn de bedragen
De aanval in Westminster
CCTV toonde hoe Tajzai door Londen liep en uiteindelijk arriveerde bij Abbey Orchard Street. Daar wachtte hij tot Sherzad thuiskwam. Het slachtoffer was rond 22.00 uur klaar met werken en fietste naar huis, nietsvermoedend.
Op beelden was een worsteling te zien. Sherzad rende daarna weg, volgens de aanklager “schreeuwend voor zijn leven”. Hij werd toch ingehaald en neergestoken, waarna hij in een plas bloed achterbleef. De verwondingen bleken fataal.
Vlucht en nasleep
Na de steekpartij sloeg Tajzai op de vlucht. De volgende dag reisde hij terug naar Leeds. De rechtbank benadrukte dat de aanval niet het gevolg was van directe provocatie ter plekke, maar het eindpunt van een langere, doelgerichte route.
Ook kwam naar voren dat Tajzai bij aankomst in het VK in augustus 2022 zou hebben gezegd 14 te zijn en later asiel aanvroeg. Die details geven een beeld van zijn situatie, maar veranderden niets aan de ernst van de feiten.
Wat de rechter vooral zwaar liet wegen
De rechter omschreef de aanval als “exceptioneel gewelddadig” en “savage”. Niet alleen het aantal steken telde mee, maar ook het feit dat het publiekelijk gebeurde en dat Tajzai speciaal was afgereisd om Sherzad op te wachten.
De formulering “als prooi gevolgd” zegt veel over hoe de rechtbank naar de intentie keek: als een jacht in plaats van een ruzie. Daarmee werd het niet alleen moord, maar ook een daad waarin planning en vastberadenheid centraal stonden.
Een verhaal met alleen maar verliezers
Achter dit vonnis zit een levensverhaal van trauma, misverstanden en wantrouwen, maar ook een jonge man die keuzes maakte die niet meer terug te draaien zijn. Voor Sherzads familie verandert geen enkele straf hun verlies.
Voor de samenleving blijft het zoeken naar lessen: hoe signalen van obsessie en wraak eerder gezien kunnen worden, en hoe conflicten niet ontsporen tot geweld. Wat vind jij van deze zaak? Laat het weten op onze sociale media.
Bron: dailystar.co.uk
