Geluidsoverlast van buren is een bekend fenomeen, maar wat doe je als een buurman of buurvrouw te ver gaat in hun klachten? Tijmen (35) woont nu al vijf jaar naast zijn buurvrouw, een oudere dame van 65. Waar ze vroeger nog een neutrale relatie hadden, is dat compleet veranderd sinds Tijmen en zijn vrouw kinderen kregen. De buurvrouw lijkt nu gek te worden van de geluiden die de kinderen maken. Ze klaagt keer op keer, met toenemende frustratie.
Toen Tijmen en zijn gezin in de buurt kwamen wonen, verliep alles nog rustig. Er was geen sprake van grote vriendschap, maar een goedendag kon er altijd wel vanaf. Zo nu en dan wisselden ze een praatje over het weer, verder niets bijzonders.
Maar na de geboorte van hun dochter, drie jaar geleden, begon het geklaag van de buurvrouw. Het leek alsof elk geluidje van het kind haar stoorde. “Onze dochter huilde niet meer dan andere baby’s,” vertelt Tijmen.
“Maar onze buurvrouw vond het blijkbaar onverdraaglijk. Ze klaagde dat het gehuil haar nachtrust verstoorde, en ze noemde het zelfs ‘gejank’.”
Omdat het bedje van de baby tegen de gedeelde muur stond, besloot Tijmen samen met zijn vrouw het wiegje naar hun eigen kamer te verplaatsen. Maar ondanks deze aanpassing, bleef de buurvrouw ontevreden.
De situatie werd er niet beter op. “Vanaf dat moment kwam ze elke week wel langs om te klagen,” zegt Tijmen. Het ging niet alleen om het gehuil van de baby. Ook normale dagelijkse geluiden, zoals het lopen op de trap of het vieren van een verjaardag, leidden tot nieuwe klachten.
“We zijn echt geen luidruchtig gezin, maar onze buurvrouw vindt elk klein geluid al teveel. Hoe hard we ook ons best deden, het was nooit goed genoeg.”
Na drie jaar van klachten, werd de situatie alleen maar erger toen Tijmen en zijn vrouw hun tweede kind kregen, een zoon. “Sinds de geboorte van onze zoon is de situatie compleet geëscaleerd.
De buurvrouw staat nu bijna dagelijks boos voor de deur. Ze klaagt over het huilen van de baby, het spelen van onze dochter en zelfs over kraamvisite.”
Het dieptepunt werd bereikt toen de buurvrouw Tijmen bedreigde met Veilig Thuis. “Ze stond weer voor de deur om te klagen, en ik barstte in tranen uit. De combinatie van vermoeidheid door de bevalling en het voortdurende gezeur werd me teveel. Toen zei ze: ‘Misschien moet je die kinderen maar eens stil houden, anders bel ik Jeugdzorg.’ Dat raakte me enorm.”
Tijmen en zijn vrouw zijn uitgeput door de voortdurende stress. “We proberen alles om het onze buurvrouw naar de zin te maken, maar het lijkt nooit genoeg. Ik probeer mijn dochter van drie zo stil mogelijk te houden en raak in paniek als onze zoon huilt. We weten gewoon niet meer wat we kunnen doen om haar van onze stoep te houden. Het idee dat ze Jeugdzorg kan bellen, maakt het alleen maar erger.”
Met deze constante druk probeert Tijmen een oplossing te vinden voor de overlast, zonder dat zijn gezin onder de situatie lijdt.
