Anja (58) kijkt met ongeloof naar het bonnetje in haar hand. “Twee euro vijftig voor één oliebol,” verzucht ze. Wat begon als een spontaan moment van feestvreugde veranderde al snel in verbijstering. Onderweg naar huis, na een gezellige middag in de stad, liet de geur van versgebakken oliebollen haar stoppen bij een kraam. De prijs deed haar echter terugdenken aan vervlogen tijden.
Als kind was het traditie om met haar moeder naar de oliebollenkraam te gaan. “Een gulden was genoeg voor ons hele gezin,” herinnert Anja zich. Tegenwoordig is die tijd ondenkbaar. Hoewel ze begrijpt dat prijzen stijgen, voelt ze dat de charme van deze eenvoudige lekkernij verloren gaat. “Het lijkt alsof een oliebol nu alleen nog voor de rijken is,” zegt ze, duidelijk teleurgesteld.
Anja’s buurvrouw heeft de kraam inmiddels helemaal afgezworen. Zij bakt ze liever thuis om geld te besparen. Voor Anja is dat geen optie. “Het gaat niet alleen om de oliebol zelf, maar om de beleving. De geur, de sfeer… Dat kun je thuis niet namaken.” Die nostalgie is wat haar steeds weer naar de kraam trekt, ondanks de prijzen. Toch twijfelt ze of ze het volgend jaar weer doet.
De oliebol, ooit een symbool van de decembermaand, lijkt nu bijna een luxeproduct. “Alles wordt duurder,” zegt Anja. “Van boodschappen tot energie, en nu zelfs oliebollen. Maar dit zou toch iets simpels en betaalbaars moeten blijven?” Het gevoel dat zelfs kleine tradities onbereikbaar worden, raakt haar diep. De huidige tijd maakt het moeilijk om onbezorgd van zulke momenten te genieten.
Hoewel Anja kritisch is, ziet ze ook de andere kant. “Die mensen achter de kraam hebben hun eigen kosten. Maar waar ligt de grens? Het voelt alsof steeds minder mensen dit soort dingen kunnen betalen.” Voor haar is het niet alleen een financiële kwestie, maar ook een emotionele. “Een oliebol hoort voor iedereen toegankelijk te zijn. Het is een stukje geluk dat je samen deelt.”
