De legendarische tv-clown Bas van Toor leeft toe naar een bijzondere mijlpaal: zijn negentigste verjaardag in september. Ondanks de diepe dalen die hij de afgelopen jaren heeft gekend, kijkt hij nog altijd vooruit. Omringd door zijn dierbaren, koestert hij zijn dagen. De man die generaties aan het lachen maakte, moest leren omgaan met groot verlies, zware tegenslagen en lichamelijke beperkingen. Voor het eerst vertelt hij openhartig over de pijn, de veerkracht en zijn hoop op een honderdste verjaardag.
Hoewel je hem kent als de vrolijke helft van het duo Bassie & Adriaan, is de lach bij Bas zelf een stuk zeldzamer geworden. Toch voelt hij zich gedragen door zijn familie. “De liefde die ik hen heb gegeven, krijg ik nu terug,” zegt hij dankbaar. Die steun is hard nodig, want de levensfase waarin hij zich bevindt, is er één van zwaar incasseren. Zowel lichamelijk als emotioneel kreeg hij klap na klap te verwerken.
Negen jaar geleden begon zijn lichamelijke strijd. Een ziekenhuisbezoek voor een relatief kleine ingreep liep dramatisch af. Complicaties zorgden ervoor dat Bas verlamd raakte en sindsdien is hij aan een rolstoel gekluisterd. Wat er precies fout ging in het ziekenhuis is tot op de dag van vandaag onduidelijk. De operatie aan zijn halsslagader leek aanvankelijk goed verlopen, maar op de intensive care liep het gruwelijk mis.
Tijdens zijn herstel kreeg Bas een zwelling in zijn hals die zijn luchtpijp en slokdarm afklemde. Daardoor stikte hij bijna in zijn eigen slijm. De hulp kwam te laat, want het noodbelletje bleek niet te werken. Zijn dochter Liesbeth spreekt vol woede over het moment dat haar vader letterlijk voor zijn leven vocht.
“Hij kreeg een hartstilstand en werd gereanimeerd. Daarbovenop kreeg hij ook nog een beroerte.” Volgens haar is het een wonder dat hij het overleefd heeft. Ze gelooft dat zijn jarenlange ervaring als acrobaat in het circus hem een uitzonderlijke conditie heeft gegeven.
Na maanden revalidatie was de realiteit onontkoombaar: Bas zou niet meer kunnen lopen of zelfstandig functioneren. Toch uit hij geen boosheid richting het ziekenhuispersoneel. “Ik verwijt de verpleging niks,” zegt hij, al blijft het hem frustreren dat hij geen duidelijkheid heeft over wat er misging. Liesbeth ziet hoe haar vader, die altijd respect had voor artsen, zijn lot zonder verzet accepteerde. “Hij is te lief,” verzucht ze.
Dankzij de onvoorwaardelijke steun van zijn vrouw Coby en hun gezin kan Bas thuis blijven wonen. Iets waarvoor hij enorm dankbaar is. “Een verzorgingstehuis zou mijn dood zijn geweest,” zegt hij openhartig. Hoewel hij veel tijd in bed doorbrengt, blijft zijn geest scherp. Met hulp van thuishulp en de constante zorg van Coby blijft zijn leven draaglijk. Drie keer per dag komt er hulp over de vloer om hem uit bed te halen, te wassen, te voeden en te verzorgen. In de nacht is Coby degene die voor hem klaarstaat.
Het echtpaar, dat al bijna 63 jaar samen is, heeft zich verzoend met de situatie. Coby benadrukt dat ze niet meer onnodig ‘dokteren’. Na alles wat misging in het ziekenhuis zijn alleen nog noodzakelijke ingrepen aanvaardbaar. Zo werd Bas nog geopereerd aan zijn verlamde hand, maar verder blijft hij uit het ziekenhuis. “We willen genieten van wat we nog hebben,” zegt ze beslist.
Een wond die nooit volledig zal helen, is het verlies van hun dochter Ilona. Twee jaar geleden overleed zij onverwacht op 45-jarige leeftijd aan nierfalen. Voor het eerst deelt de familie dit verdriet met de buitenwereld. Liesbeth spreekt met zichtbare pijn. “We hebben dit altijd binnen de familie gehouden. Het is nog steeds moeilijk om erover te praten.” Toch willen ze nu open zijn, omdat het verlies onlosmakelijk verbonden is met de huidige situatie van hun vader.
Ondanks het immense verdriet dat hen trof, bleven Bas en Coby overeind. Hun dochter prijst hun kracht en doorzettingsvermogen. “Het overlijden van Ilona heeft hen niet gebroken. Mijn ouders zijn ongelooflijk sterk.” Die kracht is ook wat Bas overeind houdt terwijl hij aftelt naar zijn negentigste verjaardag, op 17 september. Gevraagd naar zijn wensen, klinkt hij hoopvol: “Als het aan mij ligt, dan haal ik de honderd.”
Omringd door zijn vrouw Coby, dochters Liesbeth en Cindy, vijf kleinkinderen en twee achterkleinkinderen hoopt Bas straks zijn verjaardag te vieren. Ondanks de beperkingen blijft hij geestelijk actief. “In mijn hoofd maak ik nog steeds reizen,” zegt hij glimlachend. Terwijl zijn lichaam hem in de steek liet, leeft hij voort op herinneringen, liefde en de kracht van familie.
