Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Het voelt alsof ik een enorm geheim met me meedraag, één dat mijn vrienden niet kennen en dat ik nauwelijks durf uit te spreken. Ik ben nu veertig, en ik heb nog nooit een relatie gehad. Geen vriendin, geen vriend – niets.
Het is niet zo dat ik het nooit heb geprobeerd, maar het kwam er gewoon niet van. Ergens schaam ik me er zelfs voor, alsof er iets mis is met me omdat ik iets misloop wat voor anderen zo vanzelfsprekend lijkt.
De meeste mensen om me heen zijn getrouwd, hebben kinderen, of hebben in ieder geval een aantal relaties gehad. Soms probeer ik wel hints te geven, alsof ik dan indirect iets kan zeggen zonder alles bloot te leggen. Dan zeg ik iets als: “Ja, ik ben een beetje een late bloeier.”
Maar de waarheid is dat ik soms gewoon niet weet hoe ik moet beginnen. Het lijkt of er een barrière is waar ik niet doorheen kom. En telkens als ik een gesprek begin waarin het over relaties gaat, klap ik dicht. De angst om beoordeeld te worden is groter dan de wens om open te zijn.
Het ergste is dat ik het gevoel heb dat ik er niet bij hoor. Als ik met vrienden over liefde en relaties praat, voel ik me als een buitenstaander. Soms lijkt het alsof iedereen in een soort geheim genootschap zit, met ervaringen en herinneringen waar ik geen deel van uitmaak.
Dan wordt er gelachen om gênante eerste dates of worden er verhalen gedeeld over ruzies en verzoeningen. Ik lach mee, ik knik op de juiste momenten, maar diep vanbinnen voel ik een leegte. Ik wil ook kunnen meedoen, iets kunnen bijdragen, maar ik kan niets zeggen zonder mijn geheim prijs te geven.
De eenzaamheid die ik voel, is lastig uit te leggen. Het is niet dat ik me alleen voel in een letterlijke zin, maar eerder alsof ik iets wezenlijks mis. Ik heb vrienden, familie en een drukke baan, maar wanneer ik ’s avonds thuiskom, voel ik toch die stilte.
Het klinkt misschien dramatisch, maar ik voel me soms als een toeschouwer in mijn eigen leven. Alsof ik naar anderen kijk die leven zoals het hoort, terwijl ik maar een beetje ronddobber. Ik zou graag iemand willen hebben om die momenten mee te delen, maar ik weet niet eens hoe ik dat voor elkaar krijg.
Er zijn momenten geweest dat ik bijna alles heb willen opbiechten aan mijn vrienden. Eerlijk zeggen hoe het is, zonder omwegen of halve waarheden. Maar steeds als ik die moed bij elkaar probeer te rapen, begint die innerlijke stem weer te spreken.
“Wat zullen ze wel niet denken? Zullen ze me zielig vinden?” Die gedachte alleen al maakt me onrustig. Ik wil niet dat mensen me zielig vinden, dat is het laatste wat ik wil. Daarom houd ik mijn mond en ga ik door alsof er niets aan de hand is.
Soms denk ik dat ik gewoon pech heb gehad, dat de juiste persoon nog niet is langsgekomen. Maar hoe langer ik wacht, hoe minder ik dat geloof. Het voelt eerder alsof ik iets verkeerd heb gedaan, alsof ik ergens de verkeerde afslag heb genomen. Terwijl ik dat denk, weet ik ook dat het geen zin heeft om in het verleden te blijven hangen. Maar ja, probeer dat maar eens aan je eigen brein uit te leggen.
De tijd tikt door, en met elke verjaardag voel ik de druk toenemen. Veertig jaar, en nog nooit een relatie. Hoe langer ik wacht, hoe moeilijker het wordt om het toe te geven. Soms vraag ik me af of ik niet gewoon voor altijd alleen blijf, maar dat is een gedachte die ik liever wegduw. Het voelt als een lot dat ik niet wil accepteren, maar soms kan ik het ook niet helpen om te denken dat het misschien wel mijn werkelijkheid zal zijn.
Toch vraag ik me af: ben ik echt de enige? Zijn er anderen zoals ik, die ditzelfde gevoel van eenzaamheid en schaamte kennen? Mensen die ook vechten met zichzelf en zich afvragen of ze iets essentieels hebben gemist? Wat denken jullie? Laat het ons weten in de reacties op Facebook.
