Kim Kötter heeft haar volgers via Instagram meegenomen in een vakantiewending die niemand ziet aankomen. Wat een paar dagen zon en ontspanning moest zijn, kreeg ineens een heel andere lading toen er plots paniek ontstond rond haar zoon Youp.
In haar stories schetst Kim hoe snel zoiets kan gaan: een kind dat even speelt, ouders die even knipperen, en dan een situatie waarin je nog maar één ding wilt—dat het goed afloopt.
Een vakantiedag die in seconden omsloeg
De schrik begon bij iets wat op veel vakantieparken en speeltuinen heel normaal is: een speeltoestel. Youp, acht jaar, was aan het klimmen en spelen toen het misging en hij van hoogte naar beneden viel.
Kim vertelt dat het ging om ongeveer 2,5 meter. Dat klinkt misschien als “een flink stuk”, maar pas als je het voor je ziet—zeker bij een kind—besef je hoe hard zo’n klap kan zijn en hoe snel er medische hulp nodig is.
De klap kwam op beide polsen
Volgens Kim probeerde Youp zichzelf op te vangen met zijn handen en polsen. Dat is een reflex die veel mensen herkennen: je ziet de grond op je afkomen en je armen schieten vooruit. Alleen: je polsen krijgen dan de volle dreun.
Bij Youp leidde dat tot botbreuken aan beide polsen. Kim benadrukt ook meteen de andere kant van het verhaal: hoe verschrikkelijk het ook is, het had nóg erger kunnen uitpakken als hij bijvoorbeeld op zijn hoofd, nek of rug terecht was gekomen.
Met spoed naar het ziekenhuis in Spanje
Kort na de val werd Youp op een brancard gelegd en ging het richting ziekenhuis. Kim deelde daar ook beelden van via Instagram, waardoor volgers zagen hoe serieus de situatie was. Op zulke momenten verdwijnt vakantiegevoel volledig.
Dan gaat het nog maar om één ding: onderzoeken, uitslagen en de vraag of er verborgen schade is. Artsen willen na een val van hoogte zeker weten dat er niets gemist wordt—zeker niet bij kinderen, die vaak dapper blijven terwijl ze pijn hebben.
Operatie van twee uur en extra aandacht voor rechts
Na de eerste controles bleek een operatie nodig. Kim vertelde dat Youp ongeveer twee uur op de operatietafel lag. Over de precieze medische details bleef ze bewust terughoudend, maar ze gaf wel aan dat vooral zijn rechterpols ingewikkelder is.
Een operatie in het buitenland is bovendien extra spannend: je bent uit je eigen ritme, je kent het ziekenhuis niet en je hebt niet je vertrouwde artsen om je heen. Dat maakt elk besluit zwaarder, ook al weet je dat het nodig is.
Taalbarrière, maar warm personeel
Alsof de schrik nog niet groot genoeg was, liep Kim ook tegen een praktische uitdaging aan: de communicatie. Ze schreef dat de artsen en verpleegkundigen daar alleen Spaans spraken, wat uitleg over een operatie natuurlijk meteen lastiger maakt.
Kim begrijpt naar eigen zeggen wel een beetje Spaans, genoeg om delen te volgen. Toch blijft medische informatie ingewikkeld. Ondanks dat was ze lovend over de houding van het personeel: lief, betrokken en geruststellend—precies wat je hoopt in zo’n situatie.
Youp bleef opvallend dapper
Wat tussen de regels door misschien wel het meest binnenkomt, is hoe Kim over haar zoon praat. Niet alleen over de breuken en de operatie, maar vooral over hoe hij zich hield tijdens alle onderzoeken, pijnmomenten en spanning.
Kim klinkt zichtbaar trots: Youp doorstond het allemaal “ontzettend goed”. Dat is ook wat ouders vaak bijblijft na zo’n dag: hoe je kind, hoe klein ook, ineens groot kan zijn in een ziekenhuisbed, omringd door vreemde mensen en apparaten.
Zes weken gips aan beide armen
De aankomende periode wordt pittig, want Youp moet volgens Kim zes weken met beide armen in het gips. En iedereen die ooit één arm in het gips heeft gehad, weet: zelfs simpele dingen worden dan al een project.
Met twee armen in het gips wordt het dagelijkse leven pas echt puzzelen. Aankleden, wassen, eten, drinken, naar bed gaan—alles vraagt hulp. Voor een energieke achtjarige is dat niet alleen lastig, maar ook frustrerend omdat zelfstandigheid ineens verdwijnt.
Beelden bewust beperkt gedeeld
Kim liet weten dat ze geen medische foto’s deelt. Dat is een keuze die veel ouders herkennen: sommige beelden zijn te confronterend en vooral niet iets wat je kind later terug wil zien rondzwerven online.
Wel plaatste ze een foto van de gipsarmen, juist om te laten zien hoe groot de impact is. Het maakt duidelijk: dit is niet “even een verstuiking”, maar een serieus ongeluk met gevolgen waar het gezin de komende weken omheen moet bouwen.
Nog een extra controle voordat ze naar huis mogen
Het gezin is momenteel nog in Spanje en Youp houdt daar nog controles. Kim schreef dat hij donderdag naar een academisch ziekenhuis moet, waar specialisten nog eens extra naar met name de rechterpols kijken.
Als alles volgens plan verloopt, hoopt het gezin zondag terug te reizen naar Nederland. Maar dat hangt natuurlijk af van wat artsen adviseren. Reizen met twee armen in het gips vraagt bovendien extra voorbereiding en vooral: zekerheid dat hij stabiel genoeg is.
In Nederland gaat het medische traject door
Eenmaal thuis is het niet “klaar”. Kim gaf aan dat Youp in Nederland opnieuw onderzocht moet worden, onder meer door een traumachirurg. Die kijkt of alles nog netjes op zijn plek zit en of het herstel verloopt zoals verwacht.
Bij breuken—zeker als er geopereerd is—zijn vervolgafspraken belangrijk. Soms moeten artsen met nieuwe beelden controleren of botten goed genezen en of het gips of de ondersteuning nog aangepast moet worden. Vooral bij de complexere breuk is dat extra relevant.
Opluchting na de schrik, en toch een lange adem
De rode draad in Kims verhaal is herkenbaar: eerst pure paniek, daarna langzaam opluchting omdat het niet nog ernstiger is afgelopen. Tegelijkertijd is het natuurlijk heftig: twee gebroken polsen, een operatie, weken gips en een kind dat moet leren wachten.
Voor het gezin wordt het een periode van aanpassen, plannen en extra handen bieden. Maar Kim sluit haar update vooral af met dankbaarheid—voor de zorg in Spanje en voor de afloop. Wat vind jij: zou jij zo’n verhaal delen op social media, of houd je dit liever privé? Laat het weten op onze social media.
Bron: infovandaag.nl
